El atardecer

 

El atardecer

Déjame sentir la profundidad
del sabor de la soledad
déjame explorar la tristeza hasta
donde nadie a llegado
deja que salga una gota de lagrima
en mis ojos, para que pueda sentir
la transición entre el amor
y el dolor.

Oh adorada flor acaso no sabes
que mi vida se desvanece con el
atardecer, acaso  nunca has visto
llorar el sol con lagrimas de sangre

Como quisiera que no llegara el
atardecer, para que no pueda irse el
sol que alumbra mi camino, acaso
no sabes que la oscuridad me asusta
cuando no estas conmigo?.

Como quisiera que me miraras
en los ojos para que sientas el dolor
en mi corazón, para que sepas
que me muero cada día que pasa
sin  tu amor.

Oh adorada flor siente mi corazón tratar
de entrar a la tuya, siente que se debilita cada
rechazo que le das, respiro suspiro y respiro
regálame un pedazo de  vida.

 

                    Ko tsuyën

Mastutkëts wä’änëts njäwë jä’ä kyëj’äjtën
ets xë’ën jyäwë ko nätyu’uk nakpajtën
mastutkëts nuk ëxpikyëts ja jotmäyojkën äxtë     
mäpät nipënëm kyäjä’äty
mastut wän tpsimy tuuk xekxy winëj
määts nwiin, ets jëtën tjäwët
xë’ën tëkätsy’äjtën tmëtë täät tsojkën
ets yë jäj’jumumën.

Oh pëjy tiib yaktsokp tu wän’tää  kä’ä xnëjäwë
ko ëts jä’ä njukyä’äjtën jëtiny wänety tyëkoy mët
ko tsyuyë, tiwän’tää känëm xi’sy
yä’äsy jä xëë mët në’ëjpy winëj

winkëmts ntsokëny’äjtnë ko jeesy kä’ä
tsyutyë, ets jëtën kä’ä mpät nyëkxt yë’e
xëë tiip kyuno’okpy ëts jä’ä ntu’u, ti wän’tää
kä’ä xnëjäwë ko yë kots’äjtën x’ätsëkëpts
ko kä’ä mits pën mët ëts?.

winkëmts ntsokëny’äjtnë ets mits xwin’ixtëts
määts nwiin ets jëtëën xjäwët jä jäj’jumumën
tiip jäp määts njäwën, ets jëtën xnëjäwët
ko okpëts dëën  tu’uk tu’uk xëë nyäsy
ets nipën kyä’tsekyë.

Oh pëjy tiip yaktsokpë jäwë xënts’jä koorazoon
tuny jää myä’jää ets tyimtyëkyä’äny, jäwë xëën myä’jää kyi’sy
ko tëkojk tëkojk xwinkutijë, xejyëts ets nmëkxejy nokxejyëts
nimyokyëts tukpetäsunk jä juky’äjtën

   
Jyaanyajxp: Sara
Komukp

Santa María Tepantlali